Levenspijn en vuurspuwende draken

In sprookjes kom je regelmatig het beeld tegen van de vuurspuwende draak die de (kwetsbare) prinses verdedigt. Je zou kunnen zeggen dat dit een metaforisch beeld is en dat ook wij allemaal zulke vuurspuwende draken in ons hebben die onze kwetsbaarheid bewaken. Ieder van ons doet in de loop van zijn leven pijnlijke ervaringen op. Als klein kind sta je nog volledig open voor de wereld om je heen en je ontkomt er niet aan dat je daarin gekwetst wordt. Er zal nooit aan al je behoeftes voldaan worden. Bij de een is deze kwetsuur groter dan bij de ander maar iedereen voelt zich in een bepaald opzicht niet gezien, niet gehoord en niet geliefd. Hoe geweldig je ouders ook waren, ze hebben niet kunnen voorkomen dat jij pijn hebt gevoeld. En juist omdat je nog zo open stond, kon die pijn diep bij je binnenkomen. Als je een paar keer dezelfde pijn hebt ervaren of als een gebeurtenis traumatisch is geweest dan ontwikkel je op dit punt een grote gevoeligheid. Je zou kunnen zeggen dat dit je levenspijn is en dat ieder van ons die in zich draagt.

Nou hebben wij van nature de neiging om bij pijn weg te willen. Je wilt geen pijn voelen en wordt bang dat het zich herhaalt. Dit gaat vaak onbewust, zeker als je kind bent. Je ontwikkelt dus allerlei mechanismes om te voorkomen dat je die pijn nog een keer gaat voelen. Je gaat bijvoorbeeld ontzettend je best doen om het goed te doen, om lief te zijn, om uit te zoeken wat de ander nodig heeft zodat je dat kunt geven. Je gaat overal grapjes van maken of je gaat je juist terug trekken en denken: ik red me wel alleen, ik heb niemand nodig. Maar omdat je in je leven nou eenmaal altijd pijnlijke situaties tegen zult blijven komen ontwikkel je langzamerhand steeds meer patronen en afweermechanismes. Zo bouw je langzamerhand een heel pantser om jezelf heen met de bedoeling om je te beschermen tegen het voelen van die pijn en het daarmee gepaard gaande ongemak. Deze patronen noem ik je draken en die draken nemen hun werk heel serieus en zullen steeds sneller reageren op elke mogelijke vijand die ze zien.

Het grote nadeel is dat deze draken het verschil niet kunnen zien tussen wat een vijand is en wat een vriend is. Ze worden gevoed door angst en die angst wordt steeds groter. Ze willen tegen elke prijs vermijden dat je opnieuw gekwetst wordt maar daarmee zorgen ze ervoor dat je pantser steeds dikker wordt en dat je niet meer kwetsbaar durft te zijn. Terwijl er in je kwetsbaarheid juist een enorme kracht zit. Juist door je kwetsbaar op te stellen, door je te openen voor een ander mens, kun je liefde voelen en betekenisvolle verbindingen aangaan. Je kunt jouw betrokkenheid tonen en jouw licht in de wereld laten schijnen.  Je draken willen voorkomen dat je pijn voelt maar ondertussen sluiten ze je af van je ware gevoel, van jouw essentie. Ze proberen te verhinderen dat er prikkels binnen komen maar ze bemoeilijken het ook dat jouw licht, jouw Essentie, naar buiten toe kan stralen. Als je hier geen bewustzijn op hebt, ga je steeds meer vanuit je afweermechanismes (je Persoonlijkheid) leven en wordt je angst en ontevredenheid steeds groter.

 

Hoe dus om te gaan met onze draken?

Het antwoord is door ze liefdevol te temmen. Door ze te gaan herkennen, te gaan zien dat ze er zijn en dat ze hun functie hebben gehad op een moment dat je het nodig had. Het heeft geen zin om er mee in gevecht te gaan. Als je één kop er af hakt komen er 3 nieuwe koppen bij. Juist in het gevecht wordt je draak nog banger en zal hij nog meer vuur spuwen. Kijk dus of je er vriendjes mee kan worden. Of je hem kunt herkennen als hij zijn best doet je te beschermen en spreek hem dan liefdevol toe: hé, ben jij er ook weer, je hoeft me niet te redden, ik kan deze situatie zelf wel aan. Zet hem op je schouder en laat hem meekijken maar geef hem niet de leiding. Op die manier zal je draak zich gekend voelen en zal hij zich steeds meer vertrouwen krijgen dat je het zelf aan kan.

Nog even voor alle duidelijkheid: je draken zijn dus je patronen die je hebt ontwikkelt om je pijn niet te voelen en zijn dus niet je pijn zelf. Veel voorkomende patronen zijn bijvoorbeeld: de regelaar (alles zelf in de hand willen houden), het slachtoffer (het is nooit jouw schuld), de opgever (laat maar, ik kan het toch niet), de helper (altijd bezig zijn met anderen), de clown (overal een grapje van maken), de praatjesmaker (elke stilte volpraten), en zo zijn er nog vele gedragingen die we ten toon spreiden op het moment dat we ons ongemakkelijk gaan voelen. Kijk eens of je kunt herkennen wat jouw meest dominante draak van dit moment is. Het helpt om er een soort personage van te maken en die een naam te geven (bijv tante mier die altijd druk bezig is, of juffrouw ooievaar die zich overal mee bemoeit). Dat kan een bestaand personage zijn maar je kunt ook heel goed je eigen personage bedenken. Kijk of je er de humor van in kunt zien. Het was ooit een goedbedoelde bescherming maar inmiddels is het tot een ware karikatuur geworden. Kijk ook eens met die ogen naar de mensen om je heen. Ga ook bij hun herkennen dat die vervelende eigenschappen manieren zijn om zichzelf af te schermen. Ook daar geldt dat als je er mee in gevecht gaat, die eigenschap alleen maar steeds meer aanwezig zal zijn in jullie contact. Als je kunt herkennen dat die ander gevangen zit in dat patroon dan kun je daar meer mededogen mee hebben. Op die manier komt er ruimte om ook de kwaliteiten van die persoon weer te gaan zien.

Schrik trouwens niet, want als je je bewust wordt van de je draak dan zal het in eerste instantie lijken of hij veel groter is dan je dacht. Dat is niet zo alleen deed je het vaak heel onbewust. Nu je er bewustzijn op krijgt zie je pas hoe vaak je het doet. Laat je daar dus niet door ontmoedigen. Blijf je draak rustig waarnemen en kies vervolgens voor hoe je zelf wilt handelen.

 

 

 

Lijden is onderdeel van het leven
pijn isoleert zich en stagneert
pijn verwelkomen als een gast
ongemak daar willen we bij weg
waarnemen
levenspijn en draken

boekentips

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *