Open je Hart!

madeliefjes hart

Deze week was het weer even flink raak. Ik voelde me afgewezen door mijn man. Hij heeft het druk met zijn werk, is gestressed en was dat op mij aan het af reageren. Dit gebeurt regelmatig in onze relatie dus ik herken het patroon. Als we het allebei druk hebben gaan we allebei op ons eigen eilandje zitten en raken we de verbinding steeds meer kwijt. Ik weet inmiddels heel goed dat zijn gedoe dan dus niet over mij gaat maar dat neemt niet weg dat het me boos maakt en ik me na een tijdje toch weer afgewezen voel. Wat me dan te doen staat is me hier bewust van worden en me opnieuw te realiseren dat niemand mij kan afwijzen zolang ik mezelf niet afwijs.

Als ik mijn hart openhoud, de pijn en de boosheid voel die het bij me oproept als iemand zich uit het contact terugtrekt of mij verwijten maakt, en mezelf daarin blijf dragen, dan voel ik me niet afgewezen. Dit klinkt een stuk makkelijker gezegd dan het is gedaan trouwens! De neiging om me terug te trekken, te denken: “ik doe het wel alleen, ik heb niemand nodig”, en mezelf af te sluiten en mezelf of die ander af te wijzen is elke keer weer levensgroot aanwezig. En toch merk ik dat ik ook elke keer weer uitkom bij dat dat niet waar is en dat ik dat niet zo wil. Ik kan het niet alleen, hoef het ook niet alleen te doen en ik wil me niet meer afsluiten. Ik geloof in de liefde en ik wil mijn hart blijven openen, voor mezelf. Een gedicht over de liefde dat jarenlang op mijn toeliet hing en dat ik dus vaak las, heeft me hier de ogen voor geopend. Het begon met de regels:


Liefde faalt niet voor jou als je afgewezen of verraden of

ogenschijnlijk niet geliefd wordt.

Liefde faalt in jouw geval als jij afwijst, verraadt of niet liefhebt. 

En dat is voor mij een belangrijke verschuiving in de manier waarop ik hier altijd tegenaan keek. Het gaat niet om wat de ander doet, het gaat om wat ikzelf doe, en wat de wereld om mij heen ook doet, ik kan blijven kiezen voor de liefde en mezelf de liefde blijven geven waar ik naar verlang door me ervoor te openen. De relatie is niet het doel, de relatie is het middel om zelf te groeien in de liefde. En dit vraagt een heleboel moed, het is een stuk makkelijker om me af te sluiten en vast te blijven zitten in mijn boosheid. Dan hoef ik de pijn namelijk niet te voelen. Maar dan voel ik de liefde die er is ook niet en wordt mijn leven een stuk grauwer en grimmiger.

Zonet heb ik mijn man dus weer uitgenodigd voor een gesprek en hebben we naar elkaar geluisterd. De lucht is weer geklaard en ik weet dat ik er voor zal blijven kiezen om mijn hart te openen. Elke keer opnieuw, omdat ik wil leven vanuit Liefde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *